نسخه انگلیسی کتاب the perks of being wallflower رو دانلود کردم. یکم سختمه ولی فکر کنم بهش عادت کنم. ویچر رو دارم ولی اون واقعا سخته برام زبان اصلیش. درمورد این فکر کنم همون اصلیش بهتره.
با دوستم حرف زدم و فاک چرا همه یهو عین آدم بزرگا شدن . عین مردای پنجاه ساله حرف میزنن . هر بار یکی این مدلی صحبت میکنه دلم میخواد گوشی رو پرت کنم از پنجره بیرون . حاجی پسر بچه ده ساله هم داره تو خیابون کار میکنه ولی سیس عقاب نمیگیره و یه جور رفتار نمیکنه انگار یه سر و گردن از همه جلو تره . یه پسره تو کلاس زبانم هست که از همه بدتره . به معنای واقعی ما رو با جمله من پولدارم حامله کرده . یکی دیگه از دوستام فاز افسردگی گرفته . فقط دو نفرن که مث آدم سالم موندن .
دانشگاه یه تجربه جدیده و شغلی که بعضیا در کنار درسشون دارن هم جدیده و من درک میکنم . ولی واقعا حرف زدن با چهار تا آدم که هزار تا شبیهشون رو تو مدرسه و اینستا و جاهای دیگه دیدی باعث میشه تغییر کنی؟ انقدر تغیبر کنی که آدم فکر کنه با یه پیر مرد یا پیرزن حرف میزنه؟ از همه بدتر اونجاییه که نصیحتت میکنن . من معمولا همون لحظه که نصیحت شروع میشه حرفو تموم میکنم و خدافظی میکنم . شاید اینم به سنشون مربوطه . شایدم نه به هر حال یکم من تو فازی نیستم که کسشرای بقیه رو تحمل کنم. هنوز یه ترم جلو نرفتن وای به حال ترمای بعدی . نمیتونم بخوابم