قبلا اینجوری بودم که اگه کسی بهم توهین میکرد چیزی نمیگفتم . میدونی فکر میکردم که چون دستاوردی تو زندگیم ندارم و استعدادی هم ندارم لیاقت زندگی کردن بین آدما رو ندارم . ولی فهمیدم که هنوز زوده . اگه تا سی سالگی از دیگران عقب موندی میتونی ناامید بشی ولی هنوز سی سالت نشده. تا سی سالگی وقت داری که امتحان کنی و کار کنی و کار کنی . اگه یه روز کار نکنی از برنامت عقب میفتی اگه از برنامت عقب بیفتی همه چیز برات حوصله سربر میشه و بیشتر عقب میفتی . دیگه دلم برای آدما نمیسوزه و کلا فاز بدی برداشتم . به هر حال هیچکس انتظار نداره که من همیشه آدم خوبی باشم درسته؟ پس کون لقشون اگه از رفتارام ناراحت شدن و میشن . هرکسی با من حرف بزنه میفهمه چجور آدمی هستم و انتظار آسیب دیدن هم باید داشته باشه .